Antwoord gou hierdie vraag. Jan kyk na Sarah, maar Sarah kyk na Paul. Jan is getroud maar Paul nie. Kyk ‘n getroude persoon na ‘n ongetroude persoon?

A) Ja

B) Nee

C) Kan nie sê nie

Die regte antwoord is a – ja. Indien jy reg geantwoord het, is jy waarskynlik redelik dom. Maar toemaar. Hier oordeel ons nie.

In die jongste Scientific American word daar gekyk na disrationalia – wanneer mense met redelike hoë IKs irrasioneel dink en nie al die opsies behoorlik oorweeg nie. Hoekom A? Daar word nie gesê of Sarah getroud is nie. Indien sy is, en sy kyk na Paul, is die antwoord A. Indien sy ongetroud is, kyk Jan na haar en Jan is wel getroud.

***

Lewe jy op die interwebs? Beskulding mense jou daarvan dat jy asosiaal is omdat jy op die interwebs boer? Wel, jy kan vir hulle sê dat hulle nie weet waarvan hulle praat nie. Volgens die Pew Instituut het mense wat tegnologie gebruik ‘n groter en meer diverse sosiale netwerk.

***

Koerante wat meen dat hulle geld kan vra vir hulle stories, mag ‘n verrassing kry. Nie net is mense nie bereid om vir die stories te betaal nie, maar die koerante kan ook hulle joernaliste verloor, soos wat al gebeur het. Minder mense kan dan van die rubriekskrywers lees. En rubriekskrywers wil gelees word.

***

Meer as ‘n miljoen mense het Rio se strate ingevaar vir 2009 se Gay Pride Parade. Nie net kry hulle die Olimpiese Spele en die Sokker Wêreldbeker nie – hulle kan party ook.

Geagte leser,

U word vandag, 17 Oktober 2009, hartlik uitgenooi na ‘n osbraai op Nuweland. Almal sal daar wees.

Vandag is ‘n onbeskryflik hartseerdag. Mercedes Sosa is oorlede. Sy was een van die grotes en ek kan haar met groot vrymoedigheid in die geselskap van ‘n Nina Simone noem.

Mercedes Sosa word gebore op 9 Julie 1935 in San Miguel de Tucumán, Argentinië. Op 15-jarige ouderdom wen sy ‘n musiekkompetisie en word instrumenteel in die 1960s in die nueva canción musiekbeweging. Sy reik haar eerste album, Canciones con Fundamento, uit.

Na die staatsgreep in 1976 word Sosa ‘n teiken van die militêre regering. In 1979 word sy op die verhoog tydens een van haar konserte gearresteer saam met die mense wat haar konsert bygewoon het. Die regering verbied haar om verdere musiekalbums te maak.

Sy gaan in ballingskap en verhuis na Parys en later Madrid. In 1982 keer sy terug na Argentinië net om die val van die militêre junta te aanskou.

Ek het al voorheen geskryf oor haar vertolking van die Missa Criolla wat ‘n uitsonderlike werk is en ‘n plek in elke musiekversameling verdien. Sy het soveel sielvolle songs dat dit moeilik is om ‘n gunsteling te kies. Daar is egter ‘n paar songs wat baie spesiaal is. In Honrar la vida, kan jy nie help om bewus te word van haar intense liefde vir die lewe en die stille eerbied daarvoor in haar musiek. In Todo cambia sing sy oor haar liefde vir haar land en haar mense, temas wat mens telkens in haar musiek opmerk. Die himniese Sólo le pido a Dios sleur jou telkens mee vir die intensiteit en gevoel waarmee sy uitdrukking gee aan haar geloof.

En dan is daar Gracias a la Vida, waaroor ek al geblog het. Ek plaas weer die woorde in Afrikaans, want dit vertel jou wie Mercedes Sosa was, beter as wat ek ooit kan hoop om te doen:

Gracias a la vida
Dankie Lewe, jy het my so baie gegee,
jy’t my twee sterre vir oë gegee, as ek hulle oopmaak,
kan ek duidelik onderskei swart van wit,
en in die oneindige uitspansel sy sterreryk,
en in die skares die man wat ek liefhet.

Dankie Lewe, jy het my so baie gegee,
jy’t my klanke en die alfabet gegee,
en daarmee saam woorde wat ek dink en sê,
moeder, vriend, broer, en die skynende lig
oor die pad van my geliefde se siel.

Dankie Lewe, jy het my so baie gegee,
jy’t my krag vir my moeë voete gegee
waarmee ek stap deur stede en modderpoele,
strande en woestyne, berge en valleie,
en na my geliefde se huis, straat en stoep.

Dankie Lewe, jy het my so baie gegee,
jy’t my ‘n hart gegee wat bewe in sy fondamente,
as ek die vrug van die menslike brein aanskou,
as ek sien hoe ver goed van kwaad is,
as ek in die dieptes van my liefde se helder oë staar.

Dankie Lewe, jy het my so baie gegee,
jy’t my skaterlag en trane gegee,
waardeur ek vreugde en pyn leer ken het,
die twee elemente van my lied,
dit is my lied, en ook julle almal se lied.

¡Dankie Lewe!

Solo Le Pido A Dios:

Gracias A La Vida:

Oor die hele debat oor godsdiens in staatskole (so ver dit my kennis strek gaan die debat nie oor privaatskole nie), wil ek myself nie uitlaat nie. Die gesprek is so belaai met emosie dat ek dink sinvolle, rasionele gesprek bykans ontmoonlik geraak het.

Nietemin.

Ek het begin om Rapport se webblad te lees, nie soseer vir die nuus nie, maar die kommentaar daarop. Ek gee werklik nie om om te weet dat daar nou ‘n Afrikaanse porno is nie, of dat Joost van der Westhuizen se skoonouers sy huwelik probeer ondermyn nie, of dat Coligny se NG kerke op dieselfde dag basaar hou omdat hulle mekaar nie like nie en dat die dominees mekaar wil bliksem nie. Ek wonder dan wel, is ons regtig so kômmin?

In elk geval, terug na die kommentaar. Ene Hans lewer as volg kommentaar op die godsdiensdebat in vandag se Rapport:

“Afrikaner” ateis, jy wil saam met hierdie patete werk! Doen dit, voel vry, maar noem jouself asb. nie dan Afrikaner en dan boonop nogal `n “trotse” een nie! Die term “Boer” en “Afrikaner” word gekoppel aan Christelikheid. Indien jy `n siellose ateis is, noem jouself dan eerder `n Suid – Afrikaner. `n Afrikaner sal jy nooit wees nie! Jy is nie welkom nie en is `n verleentheid solank jy `n Godlose bleeksiel is!! Jy is `n verraaier van die ergste graad – erger as die “joiners” tydens die ABO!!!

Die Afrikaner is nie meer net ‘n Corne of Pieter Mulder nie. Hulle verteenwoordig lank nie meer ‘n monolitiese groep wat grootgemaak is (met apologie aan Koos du Plessis) om te veg vir volk en land en staat en die party. Die sleutels van die Afrikanerkoninkryk behoort ook nie meer aan hulle nie. Die Afrikaner is vandag meer divers as ooit en ‘n reënboog in eie reg in die reënboognasie.

Ek is ‘n Afrikaner. En ek reis deur die wêreld.

Sonder ‘n pas.

Dit is hoe die sneeu luiperd lyk:

Mooi, nè?

‘n Paar feite oor die kat wat jy dalk nie geweet het nie:

• Jy sal hulle in Sentraal-Asië vind in bergagtige gebiede, so tussen 2000 en 6000 meter hoog.
• Hulle kan prooi vang wat drie keer groter as hulle is.
• Hulle verkies om hul prooi van bo af te bespring en kan 14 meter ver spring.
• Hulle is nie aggressief teenoor mense nie – daar is nog nooit ‘n aanval op ‘n mens deur ‘n sneeu luiperd aangeteken nie.
• Daar word geskat dat daar slegs tussen 3,500 en 7,000 in die natuur oor is.

Meer inligting by snowleopard.org.

Hierdie berig op IOL verwys:

A gay music teacher and organist fired by a Pretoria NG Kerk has found work again, with a different branch of the same church in the Eastern Cape, according to Sunday’s Rapport.

Johan Strydom was approached by the NG Kerk in Kareedouw after its congregation and preacher, Dr Kobus Bohnen, learnt Strydom was living in Jeffreys Bay.

In September 2008 the Moreleta Park, Pretoria NG Kerk apologised to Strydom for unfairly discriminating against him by firing him when it learnt he was in a homosexual relationship. The High Court in Pretoria also ordered the church to pay him R87 000 in damages.

Wel gedaan aan die NG Kerk Kareedouw! En gelukwense vir Johan.

As ek nou ooit op daai trip na die Oos-Kaap gaan wat ek nou al jare beplan (en aanhoudend uitstel), gaan ek vir seker kerk toe. In Kareedouw.

Toe jy my ‘n ruk gelede vertel het dat jy Richard Dawkins se The God Delusion gekoop het, het ek niks gesê nie. Heimlik het ek gehoop dat jy maar soos baie mense is en boeke koop vir die boekrak en dit nooit sal lees nie.

Ek weet, dalk maak dit my ‘n huigelaar. Nie dat ek self ooit Dawkins gelees het en my geloof so verloor het nie. Hy het heeltemal te laat op die scene verskyn en daar was niks aardskuddends in sy boek nie.

Nietemin.

Toe jy vanaand vra vir hoop, vir bevestiging dat hy die kat aan die stert beet het, wens ek ek kon. Net iets sê. Dalk ‘n woord van gerusstelling. Jou wys na daardie sekerheid en geborgenheid waarna mens smag, soos toe jy ‘n kind was en jou pa groot en sterk en in beheer.

Maar my woorde van onsekerheid maak nie nou saak nie. Net soos woorde van troos nie die gemis aan ‘n dooie geliefde minder maak nie. Ek kon sê dat jy nie moet worry nie en dat dit net ‘n fase is. Dat jy more weer anders sal voel. Soos ek, sou jy weet dat ek jok.

Ek het net nie die moed gehad om jou te vertel dat vir jou – jou vrae, jou onsekerheid, jou angs – daar nie meer omdraai is nie.

Ek is seker enige persoon wat al deurgeloop het onder lugrederye se “gee-nie-’n-hel-om-nie” houding, kan met Dave Carroll simpatiseer. Sy kitaar is beskadig deur United Airlines se personeel tydens ‘n vlug van Kanada na Nebraska in die VSA.

Natuurlik het hy gekla en geëis dat hulle betaal om dit te laat regmaak. Soos enige goeie lugredery betaam, het hulle net hul gatte daaraan afgevee. Wel, tot onlangs. Carroll het ‘n song oor sy ervaring geskryf  (‘n countrysong! ), ‘n video gemaak en dit op Youtube geplaas.

Nadat dit nou reeds deur 4 miljoen mense gesien is, is United “jammer”. Hulle het aangebied om hom te vergoed vir die skade, maar Carroll het gesê hulle moet maar die geld vir liefdadigheid gee.

Hier is “United breaks guitars”.

Vir baie lank het ek ‘n baie duidelike standpunt oor die doodstraf gehad: ek was gekant daarteen onder alle omstandighede. Ek dink egter nou dat daar wel misdade is waarvoor die doodstraf gepas is.

Ek was nog nooit daarvan oortuig dat die doodstraf  as ‘n afskrikmiddel dien vir mense om misdaad te pleeg nie. Daarvoor is daar te veel voorbeelde van lande en state waar die doodstraf wel op de wetboek is maar onder meer geweldsmisdaad gebuk gaan as lande en state waar die doodstraf afgeskaf is. Verder dink ek ook nie dat my redenasie op alle lande en plekke van toepassing gemaak kan word nie. Dalk gaan Europa nie soveel baat om weer die doodstraf in te stel nie.

Maar ek is oortuig daarvan dat ons op die oomblik in Suid-Afrika met sulke uitsonderlike omstandighede gekonfronteer word, wat ‘n uitsonderlike reaksie vra. Ek is ook bewus daarvan dat mense kan verander. Dit is dan ook wat my laat huiwer het om die doodstraf te ondersteun.

So ‘n ruk gelede was ek in die bevoorregte posisie om te hoor hoe voormalige misdadigers wel verander het en ek is heeltemal oortuig dat die ommekeer 100% eg is. Dit is ‘n voorreg om te kan sien hoe mense hul lewens omgekeer het. Maak nie saak wie of wat jy was nie, jy kan iets anders word. En ja, die samelewing faal hierdie mense al te dikwels deurdat hulle steeds verwerp word en nie toegelaat word om suksesvol weer in die samelewing te integreer nie.

Maar dit verander nie die feit dat die meerderheid van geweldsmisdadigers nooit sal verander nie. Hierdie verkragters, moordenaars en dwelmhandelaars verdien niks minder as die doodstraf nie. Dit is die mense wat die doodstraf verdien: verkragters, moordenaars en dwelmhandelaars.

Iemand wat aanhou om moord te pleeg, verdien nie nog ‘n kans nie. Iemand wat nog ‘n kind se lewe verwoes met dwelms, verdien nie nog ‘n kans nie. Iemand wat aanhou om vroue en kinders te verkrag, verdien nie nog ‘n kans nie. Hulle verwoes nie net hulleself en hulle slagoffers se lewens nie. Hulle verwoes ook ons almal se toekoms want hulle vernietig die land se jeug.

En dit is lankal nie meer ‘n geïsoleerde geval hier en daar nie. Te veel van ons land se kinders word ingesuig in die spiraal van geweld en dwelms wat hul lewens verwoes. En wanneer ons land se toekoms so bedreig word, word die hoop op die rehabilitasie van ‘n enkele moordenaar, dwelmhandelaar of verkragter ‘n luukse wat ons nie nou kan bekostig nie.

Tehran at night: