riviersonderend

Oor die algemeen is ek nie ‘n groot voorstander van sangers wat liedjies van een taal na ‘n ander vertaal nie. Dit is seker maar omdat daar soveel musiek van massavernietiging in Afrikaans gepleeg word deur ‘n tunetjie van klanke te voorsien.

Wanneer dit goed gedoen word, bied dit ook ‘n nuwe, verrassende perspektief op die oorspronklike liedjie. Een van my gunstelingliedjies is Leonard Cohen se Suzanne. Ek het, naas Cohen se weergawe, vyf weergawes van die liedjie waar Joan Baez, Nina Simone, Daniele Pascal, Neil Diamond en Herman van Veen dit sing.

Herman van Veen het dit in Nederlands vertaal. Ek wil beweer dat van Veen se weergawe myns insiens selfs beter as die oorsponklike vertolking van Leonard Cohen is. Die vertaling verdien om as poësie in eie reg beskou te word.

Luister, lees en geniet.

Suzanne neemt je mee,
naar een bank aan het water,
duizend schepen gaan voorbij
en toch wordt ‘t maar niet later,
en je weet dat zij gijn gek is,
want daarom zit je naast haar
en ze geeft je pepermuntjes,
want ze geeft je graag iets tastbaars
en net als je haar wilt zeggen:
‘ik kan jou geen liefde geven’
komt heel de stad tot leven en hoor
je meeuwen schreeuwen,
je hebt steeds van haar gehouden,
en je wilt wel met haar meegaan,
samen naar de overkant
en je moet haar wel vertrouwen,
want ze houdt al jouw gedachten in haar hand

en Jezus was een visser,
die het water zo vertrouwde,
dat Hij zomaar over zee liep,
omdat Hij had leren houden
van de golven en de branding,
waarin niemand kan verdrinken,
Hij zei: ‘ Als men blijft geloven,
kan de zwaarste steen niet zinken’.
Maar de hemel ging pas open,
toen Zijn lichaam was gebroken
en hoe Hij heeft geleden,
dat weet alleen de Visser aan ‘t kruis
en je wilt wel met Hem meegaan,
samen naar de overkant
en je moet Hem wel vertrouwen,
want Hij houdt al jouw gedachten in Zijn hand.

Suzanne neemt je mee,
naar een bank aan het water,
je onthoudt waar ze naar kijkt,
als herinnering voor later
en het zonlicht lijkt wel honing,
waaraan kinderen zich te goed doen
en het grasveld ligt bezaaid met wat de
mensen zoal weg doen,
in de goot liggen de helden,
met een glimlach op de lippen
en de meeuwen in de lucht,
lijken net verdwaalde stippen,
als Suzanne je lachend aankijkt
en je wilt wel met haar meegaan,
samen naar de overkant
en je moet haar wel vertrouwen,
want ze houdt al jouw gedachten in haar hand