riviersonderend

Gisteraand vir die een of ander obskure rede kliek ek op ‘n skakel – diegene wat Facebook ken sal weet dat jy ‘n oneindige hoeveelheid uitnodigings kry. Die een program vertel vir jou wat jou gunsteling onderbroek is (kleure, patrone en materiale ingesluit). Die ander program vertel vir jou of jy ‘n hensopper en onAfrikaans is (ek is toevallig, sou jy gewonder het).

So ontdek ek Speed Dating.

Dit is ‘n program wat jou toelaat om deur die hele Facebook populasie te draf op soek na The One. Of net ‘n bietjie pret. Ongelukkig kan jy slegs een geslag kies wat jou kanse dus halveer. So ek oordryf effe, jy kan net deur die helfte van die Facebook populasie draf.

Alles goed en wel, tot ek die skakel kliek en Speed Dating ewe ongeërg uitbasuin watter van my vriende die grootste gebruikers van Speed Dating is. Bo en behalwe vir die feit dat sommige van die topgebruikers nie Speed Dating behoort te gebruik nie ( ), het ek my moer gestrip. Facebook het vir my die grense oorgesteek van wat ek beskou as my reg op privaatheid.

Dus: ek gaan my teenwoordigheid aansienlik afskaal. riviersonderend se Facebook-ambassadeur word teruggeroep vir verdere konsultasie. Die posbode bly vir eers.

As ek nou net Twitter aan die werk kan kry, kan ek vir alles en almal wat belangstel laat weet wat ek elke oomblik van die dag doen. Of ek is besonders tegnologies-gestremd, of Twitter is bedoel vir mense met ‘n meestersgraad in Fisika.