riviersonderend

Vandag gaan stap ek met die honde. Dit is ‘n lieflike somersdag; effe winderig, maar die honde gee nie om nie. Terwyl ek hulle vasstrop, dink ek: “Julle stink; ek moet julle bietjie bad.” Daarvoor gee hulle ook nie om nie.

Ek gaan loop met hulle op my gunstelingduin vanwaar ek kyk hoe Tafelberg en Tafelbaai kompetisie hou oor wie vandag die blouste is. My iPod gaan ook saam en Cesaria Evora sing saam met Youssou N’dour Africa Nossa. Dit is musiek wat jou gemoed laat groove, of jy nou dikbek is of nie. As die kaalvoet-ouma van die Kaap Verdiese eilande sing, stel sy nie in sad stories belang nie. “Fok jou, kom ons dans,” hoor ek haar sing.

Op my duin begin my boude onwillekeurig wikkel, terwyl die honde ‘n sinnelose stryd voer om ‘n gat in die duin uit te grawe. En ek dink so by myself dat hierdie ‘n perfekte dag is. Perfek, soos in die song, julle weet. Hier is dit vir diegene wat nou met ‘n blank uitdrukking na die rekenaarskerm staar:

Dit neem so min om die perfekte dag te hê.

Toe dink ek aan wat Die Gestorwe Soldaat geskryf het oor die kinders van die Abraham Kriel-kinderhuis se kersfeeswense. Gaan lees hier meer daaroor. Hierdie kinders vra nie vir veel nie.

Dalk net vir ‘n perfekte Kersfees.

En dit is nie so moeilik om dit vir hulle te gee nie.

Toe, toe. Kliek, kliek. Wikkel daai boude.